16 Ağustos 2010
Unutulmaz Stajım...
11:56
Geçen hafta çalışarak kazandığım ilk paramı aldım. Aslında ilk sayılmaz. Birbirinden alakasız bir çok iş yaparak para kazanmışlığım var ama kendi işimi - en azından yapmak istediğim iş şimdilik- yaparak kazandığım ilk paraydı. Garip bir duygu. Öğrencilik hayatı elbette ki en güzel hayat. Ekmek elden su gölden daha ne olsun ama çalışmak kendimi biraz daha özgür hissettirdi bana. Eve döndüğümde hala 'ay ben para mı kazandım şimdi' şaşkınlığı vardı üzerimde. Biraz da bir burukluk. Herhalde stajın bittiğini daha yeni idrak ettiğimdendir. O nasıl güzel bir stajdı öyle ya ( :) ).
Bu yaz bir staj yapayım istedim. Bankacılığı da bir göreyim, eğer akademik kariyer yapma şansını elde edemezsem banka sektörüne kaymak mantıklı mı bir bakayım dedim. Bu yüzden de nisan ayı gelince Finansbank'a başvurdum. Önce sınava girmeye hak kazandınız maili geldi. Gidip sınava girdim. Sınav benim gerizekalı olup olmadığımı ölçtü resmen. O kadar zeka sorusu bana bu izlenimi de vermiş olabilir. Aslında harbiden bankacı olunur mu onu gösteriyordur sınav ama ben sınavdan çıkınca 'ay resmen aptalım' dediydim. Sınav 50 soru 50 dk gibi bir şeydi yanlış hatırlamıyorsam. Ve ben yetiştiremediğimden geri döneceklerinden pek ümitli değildim. Lakin beni şaşırtılar. Hafızam beni yanıltmıyorsa Melek, Can ve Emrah'la hayatımda oynadığım en eğlenceli okeyinden önce yediğimiz yemek sırasında aramışlardı. Telefondaki bayan -sonradan onun Aynur olduğunu öğrendim - saat 9'da İkitelli şubesine çağırıyordu iş görüşmesine. Uygun muydu ? Evet dedim ama ikitelli şubesi neredeydi ve ben oraya nasıl gidecektim en ufak fikrim yoktu. Ama Allahtan Melek yine hızır gibi yanımdaydı ve adının hakkını vererek yolu tarif etmekle kalmadı, nasıl gidiceğimizi bulup benimle bile geldi.
Sabah 9'da oradaydım Melek'le beraber. Şube müdürü Ethem Bey içeride beni epey bilgilendirdi. Konuşmayı seven bir adama banka olayını da çok bilmiyorum derseniz o da size bankanın adının nerden geldiğinden başlar ve günümüze gelene kadar bir saatinizi yer. Böyle konuştuğuma bakmayın o konuşma olmasaydı niçin hala orada staj yapacağımı tam anlayabilmiş olmazdım. İlk kötü haber stajı o şubede yapacak olmamdı. Ben evime daha yakın olur diye seviniyordum ama beni 3 araçla gidebileceğim bir dağ başına vermişlerdi - iyi ki de vermişler- . Nasıl gidip geliceğim konusunda epey kaygılıydım ama en çok da neden beni bir ticari şubeye verdiklerini sorguluyordum. Bireysel de staj yapsam daha iyi gibi geliyordu. Neyse lafı fazla uzatmayayım. Önce ağustos ayı için anlaşmıştım ama yaz okulu falan vardı arayıp haziran ayına aldırıp aldıramayacağımı sordum. Kabul edildi ve ben de gidip sözleşmeyi imzaladım hatta o gün sınavım vardı ve giremedim. O da epey maceralı bir olayım ama başka zaman anlatırım artık.
15 Haziran geldi ve ben staja başladım. İlk günün verdiği telaşla sabahın köründen şubedeydim. Daha kimse gelmemişti ve 9 olana kadar da gelen olmadı. İlk Alper bey geldi. Kendisinin fizik mezunu olduğunu duyunca nedense garip bir rahatlama hissettim. Ardından diğerleri de yavaş yavaş döküldü. Ethem Bey geldiğinde yine beni odasına alıp 2 saate yakın bir konuşma yaptı. Konuşma bitince beni Aynur'un yanına gönderdi artık onun emrindeydim. Bana sorduğum her soruya yanıt verecek olan bir ekibin olduğunu belirtmişti Ethem Bey ama ben yine de içten içe fotokobi çek onu bunu götür getirin dışında bişiy yapamayacağım kaygısındaydım. Sıradan bir banka ve sıradan bankacılar topluluğu arasında sıkıcı bir staj diyordum. Ama çok feci yanılıyordum. Daha ilk dakikadan argo konuşmaları, Fenerbahçe fanatikliğiyle faklı bankacılar ve müşterileriyle farklı bir bankaydı.
Stajım boyunca evet fotokobi de çektim getir götür de yaptım ama sadece bunlardan ibaret kalmadı. Kime ne sorduysam anlattı. Hatta sormasam bile gel şunu da öğren pengu dediler. Belki beni bankacılıktan vazgeçirtmek için çok uğraştılar ama bir yandan da yaparsın diye gazı da verdiler. Bankacılık hakkında sıfır bilgiyle girdim o kapıdan ve çıktığımda ise ahkam keser moddaydım. İyi ki ticari şube iyi ki onlarla diyorum. Çok özledim o bir ayımı ve hiç unutmayacağım için de çok özleyeceğim.
Nasıl unutabilirim ama ya ? Bülent Beyle Mihael'in o unutulmaz karnıma ağrılar giren konuşmalarını, Mihael'in Cemile Hanımla atışmasını, Cemile türkülerini, Mihael'e yapılan asker şakalarını,Alper'in matematikçi olduğum için beni kayırmasını ve hatta sınavımın olduğu gün kendi işini bırakıp benim anlamadığım yeri bana anlatmasını, Aynur'un beni bir stajerden öte görüp sahiplenmesini, onunla olan dedikodularımızı, Demet Hanım'ın engin bankacılığını ve dönem sonundaki azmini, İzzet Beyin 'yeter ama ya' taklitlerini, Operasyonla Pazarlamacı atışmalarını, Hava Ablanın yemeklerini, Semra Ablayla yaptıgım sigara tartışmalarını, Ethem Bey'in tuvalet seanslarını, Bülent Bey'in borsasını, Fenerbahçe fanatikliğini, dünya kupası iddialarımızı tüm bunların yanında o müşterileri bir de; Kenan Abinin bir bankacı gibi gelip her gün Mihael'in masasını paylaşması, alemin kralı Hasan Abinin o kendine has mizahı, Metin Abinin telefondaki o heyecanlı sesi ve ' Penguuu maykılı ver maykılı maykıl yok mu penguuuu' diye bağırışlarını, Eren Abiyle kasa muhabbetlerimizi, Ali Abinin şen kahkahalarını, Hoyt'un beni korkutmasını nasıl unutabilirim. Stajdan geriye kalan o yolun bana verdiği yorgunluk değil sadece hatırladıkça güldüğüm anılar. Hayatım boyunca yapabileceğim en iyi stajı yaptım. Bu yüzden de hepsine teşekkür ederim. Hele bir de bana hazırladıkları o veda partisini de unutamıyacağım. Pasta kesip hediye almaları beni aileden biri gibi hissettirdi. İyi ki İkitelli Şubesinde sizlerle yapmışım stajımı , iyi ki varsınız....
Artık Aynur'un terfisinde, Mihael'in asker dönüşünde(Kısa dönemmiş hayırlı olsun), Alper'in düğününde, Semra Abla'nın doğumunda görüşürüz. Kalbimdesin Finansbank İkitelli....
Bu yaz bir staj yapayım istedim. Bankacılığı da bir göreyim, eğer akademik kariyer yapma şansını elde edemezsem banka sektörüne kaymak mantıklı mı bir bakayım dedim. Bu yüzden de nisan ayı gelince Finansbank'a başvurdum. Önce sınava girmeye hak kazandınız maili geldi. Gidip sınava girdim. Sınav benim gerizekalı olup olmadığımı ölçtü resmen. O kadar zeka sorusu bana bu izlenimi de vermiş olabilir. Aslında harbiden bankacı olunur mu onu gösteriyordur sınav ama ben sınavdan çıkınca 'ay resmen aptalım' dediydim. Sınav 50 soru 50 dk gibi bir şeydi yanlış hatırlamıyorsam. Ve ben yetiştiremediğimden geri döneceklerinden pek ümitli değildim. Lakin beni şaşırtılar. Hafızam beni yanıltmıyorsa Melek, Can ve Emrah'la hayatımda oynadığım en eğlenceli okeyinden önce yediğimiz yemek sırasında aramışlardı. Telefondaki bayan -sonradan onun Aynur olduğunu öğrendim - saat 9'da İkitelli şubesine çağırıyordu iş görüşmesine. Uygun muydu ? Evet dedim ama ikitelli şubesi neredeydi ve ben oraya nasıl gidecektim en ufak fikrim yoktu. Ama Allahtan Melek yine hızır gibi yanımdaydı ve adının hakkını vererek yolu tarif etmekle kalmadı, nasıl gidiceğimizi bulup benimle bile geldi.
Sabah 9'da oradaydım Melek'le beraber. Şube müdürü Ethem Bey içeride beni epey bilgilendirdi. Konuşmayı seven bir adama banka olayını da çok bilmiyorum derseniz o da size bankanın adının nerden geldiğinden başlar ve günümüze gelene kadar bir saatinizi yer. Böyle konuştuğuma bakmayın o konuşma olmasaydı niçin hala orada staj yapacağımı tam anlayabilmiş olmazdım. İlk kötü haber stajı o şubede yapacak olmamdı. Ben evime daha yakın olur diye seviniyordum ama beni 3 araçla gidebileceğim bir dağ başına vermişlerdi - iyi ki de vermişler- . Nasıl gidip geliceğim konusunda epey kaygılıydım ama en çok da neden beni bir ticari şubeye verdiklerini sorguluyordum. Bireysel de staj yapsam daha iyi gibi geliyordu. Neyse lafı fazla uzatmayayım. Önce ağustos ayı için anlaşmıştım ama yaz okulu falan vardı arayıp haziran ayına aldırıp aldıramayacağımı sordum. Kabul edildi ve ben de gidip sözleşmeyi imzaladım hatta o gün sınavım vardı ve giremedim. O da epey maceralı bir olayım ama başka zaman anlatırım artık.
15 Haziran geldi ve ben staja başladım. İlk günün verdiği telaşla sabahın köründen şubedeydim. Daha kimse gelmemişti ve 9 olana kadar da gelen olmadı. İlk Alper bey geldi. Kendisinin fizik mezunu olduğunu duyunca nedense garip bir rahatlama hissettim. Ardından diğerleri de yavaş yavaş döküldü. Ethem Bey geldiğinde yine beni odasına alıp 2 saate yakın bir konuşma yaptı. Konuşma bitince beni Aynur'un yanına gönderdi artık onun emrindeydim. Bana sorduğum her soruya yanıt verecek olan bir ekibin olduğunu belirtmişti Ethem Bey ama ben yine de içten içe fotokobi çek onu bunu götür getirin dışında bişiy yapamayacağım kaygısındaydım. Sıradan bir banka ve sıradan bankacılar topluluğu arasında sıkıcı bir staj diyordum. Ama çok feci yanılıyordum. Daha ilk dakikadan argo konuşmaları, Fenerbahçe fanatikliğiyle faklı bankacılar ve müşterileriyle farklı bir bankaydı.
 | ||
| Soldan sağa: Uğur,İzzet Bey, Serpil Hanım,Hava Abla, Aynur, Semra Abla, Demet Hanım, Ethem Bey,Ben, Mihael, Güvenlikçi, Bülent Bey, Hasan Abi, Alper |
Stajım boyunca evet fotokobi de çektim getir götür de yaptım ama sadece bunlardan ibaret kalmadı. Kime ne sorduysam anlattı. Hatta sormasam bile gel şunu da öğren pengu dediler. Belki beni bankacılıktan vazgeçirtmek için çok uğraştılar ama bir yandan da yaparsın diye gazı da verdiler. Bankacılık hakkında sıfır bilgiyle girdim o kapıdan ve çıktığımda ise ahkam keser moddaydım. İyi ki ticari şube iyi ki onlarla diyorum. Çok özledim o bir ayımı ve hiç unutmayacağım için de çok özleyeceğim.
Nasıl unutabilirim ama ya ? Bülent Beyle Mihael'in o unutulmaz karnıma ağrılar giren konuşmalarını, Mihael'in Cemile Hanımla atışmasını, Cemile türkülerini, Mihael'e yapılan asker şakalarını,Alper'in matematikçi olduğum için beni kayırmasını ve hatta sınavımın olduğu gün kendi işini bırakıp benim anlamadığım yeri bana anlatmasını, Aynur'un beni bir stajerden öte görüp sahiplenmesini, onunla olan dedikodularımızı, Demet Hanım'ın engin bankacılığını ve dönem sonundaki azmini, İzzet Beyin 'yeter ama ya' taklitlerini, Operasyonla Pazarlamacı atışmalarını, Hava Ablanın yemeklerini, Semra Ablayla yaptıgım sigara tartışmalarını, Ethem Bey'in tuvalet seanslarını, Bülent Bey'in borsasını, Fenerbahçe fanatikliğini, dünya kupası iddialarımızı tüm bunların yanında o müşterileri bir de; Kenan Abinin bir bankacı gibi gelip her gün Mihael'in masasını paylaşması, alemin kralı Hasan Abinin o kendine has mizahı, Metin Abinin telefondaki o heyecanlı sesi ve ' Penguuu maykılı ver maykılı maykıl yok mu penguuuu' diye bağırışlarını, Eren Abiyle kasa muhabbetlerimizi, Ali Abinin şen kahkahalarını, Hoyt'un beni korkutmasını nasıl unutabilirim. Stajdan geriye kalan o yolun bana verdiği yorgunluk değil sadece hatırladıkça güldüğüm anılar. Hayatım boyunca yapabileceğim en iyi stajı yaptım. Bu yüzden de hepsine teşekkür ederim. Hele bir de bana hazırladıkları o veda partisini de unutamıyacağım. Pasta kesip hediye almaları beni aileden biri gibi hissettirdi. İyi ki İkitelli Şubesinde sizlerle yapmışım stajımı , iyi ki varsınız....
Artık Aynur'un terfisinde, Mihael'in asker dönüşünde(Kısa dönemmiş hayırlı olsun), Alper'in düğününde, Semra Abla'nın doğumunda görüşürüz. Kalbimdesin Finansbank İkitelli....
Etiketler:
Bir Kapak Bir Adım
Ataşehir Belediyesinin başlattığı "Ataşehir tane tane kapak topluyor adım adım engelleri aşıyor" kampanyasını duymuşunuzdur belki. Kampanya kapsamında kapak topluyorsunuz. Her türlü kapak olabilir tek özellik plastik olması. Yani pet şişe, meşrubat, süt, dedorant, damacana... aklınıza gelebilecek her türlü boy ve renkte plastik kapak. Belediye 250 kg plastik kapağa bir tekerlikli sandalye veriyor. Rakam sizi korkutmasın. Duyurabildiğiniz herkese kampanyayı anlatırsanız damlaya damlaya göl olur. Facebook grubunu incelerseniz -burdan- göl olma yolunda epey yol alındığını da görürsünüz.
Ben de kampanyayı arkadaşım Melek'ten duydum. Kampanya 30 Eylüle kadar devam edicekmiş. Biz toparlamaya başladık. Hatta bir iki gün sonraya eldivenleri elimize geçirip ailecek eyüp sultana gidicez yerlere atılan kapakları toparlamaya. Sonra da ramazanın kutlandığı yerlere doğru ufak ziyaretler yapacağım. Buradan ya da Twitter adresimden belirtirim. Belki aranızda katılmak isteyen olabilir. Ben elimden geldiğince kapak toparlamaya çalışıcam. Peki siz ? Yardım etmek istemez misiniz? O zaman hep beraber kapak avına .....
Yıldıztog'a Gönlümüzü Verdik Biz :)
İşte bir grup toplum gönüllüsü olarak bazı projeler yürütyoruz, farkındalık yaratmaya çalışıyoruz. Bunları yaparken sesimizi duyurmak istedik ve siz Yıldıztogu daha iyi tanıyın diye bir blog açtık. Projelerden, gönüllülük yaparken yaşadıklarımızdan bahsedeceğiz. Blogun linki aşağıda. Ne diyelim aramıza hoşgeldin :)
Burdan YILDIZTOG 'un dünyasına girebilirsiniz :):)
8 Ağustos 2010
Büyüyünce Ne olucan Söyle Teyzelere Kuzum ?
Bir kızın en büyük hobisi herhalde düğününü planlamak olsa gerek. Gelinliğim böyle olucak ya, işte ona giden çiçek canlı olursa bu cansız olursa bu tarz olmalı diye en ince ayrıntısına kadar hesap kitap yaparken bir matematikçiyi aratmayan hatunlara ayak uydurmak için ben de bir süre 'Kır düğünü istiyorum.' diye ortada gezindim. Şimdi bakıyorum da şu saçma programlara (Aha yakalandık. İzlediğim ortaya çıktı iyi mi! Şey kem küm yani :p) kır düğünü çok sade kaldı be. Millet çoşmuş; buz dağı düğünleri, stat düğünleri yok fasıl düğünü falan filan... Devir böyle hızlı değişirken benim bildiğim düğünler tarih olmaya başladı bile. Düğünlerden pek haz etmiyor olsamda bizim buranın sokak düğünlerini severdim. Göçmenlerin yüzde doksanının yaşadığı bir yer olarak sokakların balkan ezgileriyle çoşmasını sevmeyeni daha görmedim zaten.
Gürültü kirililiği falan derken gece ikilere üçlere kadar süren düğünlerimizi önce on ikide kesmeye başladılar sonra da tümden yasakladılar. Şimdi salonlara tıkılmaya başladık. Bulgaristan göçmenlerinin yöresel düğünlerine gidenler bilir hiç bir salon asla göçmenlere göre büyük değildir. Çünkü yayılmacı millet gibi yayıla yayıla oynayan göçmenler göbek atarken bile maksimum alan kullanırlar. İşte bu zorluklar içerisinde düğünlerimizi hep aynı yerlerde yapar olduk biz de; Yurdakul Düğün Sarayı ...
Yurdakul düğün sarayının akşam ki konukları da çok tanıdık bir simaydı. Teleşli apartmanın ikinci kat -eski- sakinlerinden Sevil Teyzemin oğlu evlendi. Uzun süre aynı yerde yaşamanın getirdiği bir olgu olarak eğer seviyorsanız da birbirinizi, aile gibi oluyorsunuz. Sevil teyzemler de ailemizin bir parçasıydı bu sebeple. Ve ben sadece aile düğünlerine katılan biri olarak en azından bir saatliğine kalırım düşüncesiyle akşam Kadir Abinin düğüne gittim.
Düğünden notlar vermem gerekirse kız arkadaşlarımın % 90 nı evlenmişken bunların %40 da çocuk sahibi olmuş bile. Kilo aldığım tüm düğün cemati olarak onaylandıktan sonra sıranın ne zaman bana geleceği tartışılırken ben ise evde kaldığımın resmileşmesini kutluyordum. O değil de Kadir Abi hani beni alıcaktın ulan ?! Evde kaldım iyi mi ;)
Bu da benden çifte gitsin ;
7 Ağustos 2010
Durun Bu Nikah Kıyılamaz Dedi Yumurtacı
Blogu açtığım zaman çocukluğumla ilgili bir şeyler yazarım, neden anormal olduğumu basına açıklar tüm soru işaretlerini ortadan kaldırırım diyordum. Ama herzaman insanın hayal ettiği gibi olmuyormuş. Bir kez daha anlamam için yine bir örnek gönderildi yukarıdan.Şimdi bakıyorumda çocukluk yaramazlıkları yerine dir'lerle dolmuş blog. Ama pes mi ediceğim ? Kim görmüş benim pes ettiğimi? Kutuplarda üşündüğüm için patik giydim ama hala penguenim değil mi ? Asla pes etmem !!! Bu gereksiz girişgahın ardından iyicene çocukluğuma inmeden önce ucu yine çocukluğuma dayanan ama yeni yaşadığım bir olayı anlatmak istiyorum.
"Sahiplenme" garip bir duygu kanımca. Abartılmadığı sürece birinin seni sahiplenmesi yani bir nevi seni sevdiğini göstermesi güzel bir şey. En azından ben seviyorum. Kimine göre bu duygu özgürlüğe karşı ama ben öyle düşünmüyorum. Ailem, yakın arkadaşlarım ve sevgilim tarafından sahiplenmek benim özgürlüğümü kısıtlamaz ki - ve bunun aksini hiç bir zaman düşünmeyeceğim. Yalnız pazar esnafı tarafından sahiplenmek benim için bile tuhaf !
Kendimi bildim bileli yani tam olarak 22 senedir gaziosmanpaşa pazariçinde oturuyorum. Hayatım boyunca tek bir taşınma yaşadım. O da o kadar uzaktı ki, evimizin hemen karşı kaldırımıydı. Muhtarımız bile değişmedi taşınmada. O derece gariban bir taşınma oldu ya da yok olmadı. Sağolsun annem karşıdan karşıya taşınmak için bile nakliye aracı tutmuştu. Ama bu absürd olayı bir başka zaman anlatırım. Şimdilik konumuzun bununla alakası yok. Kısacası hep aynı yerde oturduğumuzdan bunca zamandır mahalleye kendimi tanıtmak zor olmadı. Ve vefakar annem hep belli yerlerden alışveriş yaptığından esnaf benim kundaklık halimi bile bilir. Yani uzun lafın kısası esnafla aramda özel hayat diye bir şey yok! Çok mağdurum çok ...
Uzun bir aradan sonra geçenlerde pazara gittim annemle. Şaşırtıcı bir ilgi vardı. "Aaaa kocaman kız olmuşsun!" Ne yani herkes büyürken ben hala ortaokul sıralarında mı kalıcaktım ? Öyle bir şansım var mıydı ki ? Niye kimse söylemedi ulan ?! " Hayırsız, hiç uğramıyorsun artık! " Şey, pazara uğramaktan daha önemli işlerim vardı desem ayıp mı olur ? Hem uğrasaydım napıcaktık; ' Selam Mehmet Amca geçerken bir uğrayayım dedim. Nasılsın?' diye sorduğumda muhtemel cevabın ' Ooo karakız iyiyim geç otur şu sandığa bir çay ısmarlayayım sana. Sonra pazar ekonomisinden konuşuruz' olucaktı herhalde ! (Tamam kabul ediyorum pazar ekonomisi biraz ağır bir benzetme ama kabul edelim ne konuşucaz ?) Ama ilginin en büyük sorusu tabi ki de bunlar değildi. Asıl soru ; " Yok mu kız manitan? Annenden babandan çekinirsen bize de, biz de büyüğün sayılırız." Yok artık! Manita ne ya ? Allahım bir sürü ebeveyinim olmak isteyen adam var. Bir gün bizimkilere eser boşanırlarsa mahkeme salonunu düşünemiyorum. Velayetimi almak için bakkalından pazardaki meyvecesine kadar hepsi gelicek herhalde. Beni bu denli sahiplenmeleri korkutmuyor değil hani !
Pazara neden çıkmadığımı anlamaya başlarken annem yumurta almak için her zamanki yerde durdu. Ve klasik beni görünce şaşırma efektiyle başlayan muhabbet tekrar çevrilmeye başlandı. Ama sonu umduğum gibi bitmedi;
Yumurtacı: " Eeee koca kız oldun evlenirsin yakında. Bak ölümü gör beni düğününe çağırmazsan."
Pengu: " Düğünüme ? Çağırmak ?"
Yumurtacı: " Herhalde karakızım. Sen bizim elimizde büyüdün sayılır. Gelip bir pastanı yiyip takımızı takıcaz herhalde."
Tabi ben o an içimden düğünümü hayal ediyordum. Takı töreni için kocamla ayakta bekliyoruz. Eline mikrofonu almış Adnan Dayım (Büyük ihtimal yine o yapar bu işi. Mehmet Ali'nin yandan yemişlisi. Seviyor şebekliği, durduramıyoruz.) sesleniyor; " Kızın teyzesinden bilmem neeee Koca bir alkış! Kızın yumurtacısından bilmem neeeee" Hayıııııııır ! Olamaz ya, bu bir şaka olmalı. Öyle değil mi ? Ama yok yumurtacının ifade ciddi. İsteksiz bir kafa sallama ve elbette demeler.
Sanırsam evlenmeyeceğim. Anne, sana burdan sesleniyorum; ' Eğer evde kalmış bir kız kurusu olursam. Bunun sebebi koca bulamıyacak kadar öküz olmam değildir. Koca bulup düğünümde rezil olmak istemememdir. Yani bir tercih meselesi. Ve tüm suçlu yumurtacı Halil'dir. Hıh! '
Şimdi söyleyin bana, ben niye deliyim ?
31 Temmuz 2010
Deli Gömleği Ütü İstemezdi Ve Biz De Çok Tembel
" Yaşadığımız hayat bir 'Kamera Şakası' aslında!..
Şimdi kafanızı kaldırıp 'Yukardakine' bakın
Ve ona el sallayın!.. "
Cihan Demirci böyle bir giriş yapmıştı 'Espirin' kitabında. Herşeyi sorgulayan sorguladığı ve konuştuğu için deli diye nitelendirilen biriydi o da biz gibi. Aklını kışkırtıp geceden kuşkuya yatıran her güzel deliye şunu hatırlattı; " Deli gömleği ütü istemez! "
Bizi birbirimize bağlayan deli gömleği ütü istemez, buruşmaz, kırışmaz, kokuşmazdı... "Bunu herkes bilmeliydi!" öyle dedi oda arkadaşım Arzu. Biz de tüm saçmalıklarımızı yazabileceğimiz, haykırabileceğimiz bir blog açtık. Kendisi 46 numaralı odanın tüm sırlarını taşıyacak size. Ama bizim bu saçmalığımıza katlanamıyacak olmanızı düşünüp bir de arka kapı yaptırdık size. Acil durumlarda çıkışlarımız arka kapıdan :)
Hepinizi deliliğimize bekleriz :)
Şimdi kafanızı kaldırıp 'Yukardakine' bakın
Ve ona el sallayın!.. "
Cihan Demirci böyle bir giriş yapmıştı 'Espirin' kitabında. Herşeyi sorgulayan sorguladığı ve konuştuğu için deli diye nitelendirilen biriydi o da biz gibi. Aklını kışkırtıp geceden kuşkuya yatıran her güzel deliye şunu hatırlattı; " Deli gömleği ütü istemez! "
Bizi birbirimize bağlayan deli gömleği ütü istemez, buruşmaz, kırışmaz, kokuşmazdı... "Bunu herkes bilmeliydi!" öyle dedi oda arkadaşım Arzu. Biz de tüm saçmalıklarımızı yazabileceğimiz, haykırabileceğimiz bir blog açtık. Kendisi 46 numaralı odanın tüm sırlarını taşıyacak size. Ama bizim bu saçmalığımıza katlanamıyacak olmanızı düşünüp bir de arka kapı yaptırdık size. Acil durumlarda çıkışlarımız arka kapıdan :)
Hepinizi deliliğimize bekleriz :)
29 Temmuz 2010
Kabullendim Gidişini Ey Sevgili Ama !!!
Ben bunları kimseye anlatmadım
Kendimle bile konuşmadım
Ben bunları kimseye anlatmadım
Bir tek sen duy diye,
Sen bil diye,
Sen anla diye...
Kimseye anlatamadım, kendime bile... "Bitti!" bu cümleyi kurmamak için kaçtığımı inkar ettim hep. Ortada savaşacak bir şey yokken hala inatla savaş verdiğimi kabullenemedim. Sebepsiz bir umutla beklediğimi fark edemedim. Ama şimdi en azından kendime anlatma cesaretim var bir şeyleri. Belki hala 'iyiyim' diyemem ama en azından iyi olmak istiyorum diyebilirim kendime. Geç de olsa kabullendim. Artık sıra içimde sımsıkı tuttuğum seni özgür bırakmakta...
Bir insanı unutmak, unutmaya çalışmak, o kadar imkansız gibi geliyor ki hala... Nefes almayı sanki bir anda bırakmak ve solungaçlar edinmek gibi bir şey. Bittiğinin farkındasın, dönmeyeceğini adın gibi biliyorsun ne yazık ki hatta "belki de bir başkasıyla çok mutlu mesut şuan da" diye düşünmekten karnına ağrılar giriyor ama yine de unutamıyorsun! Alışkanlık mı şimdi bu ? O yüzden mi gittiğinden beri herşey saçma geliyor ? Her şey bu yüzden mi onu bana hatırlatıyor inatla ?
Alışkanlık mıydı damarlarımda bu denli tutkuyla akan, bilemiyorum. Bildiğim tek şey gitmesiyle her şey saçma gelmeye başlamıştı. Sudan çıkmış balık gibi afallamıştım. Ayrılığın ilk sabahı elime geçti yeni aldığım kırmızı bluzum. Sanırs
am ilk acıyı ozaman hissettim içimde. Hiç göremeyecekti oysa çok severdi kırmızıyı. Ben ise sevmezdim kendimi bildim bileli ama sevebileceğimi düşünmeye başlamıştım. Yanılmışım! Hiç giymedim hala öyle duruyor dolabın bir köşesinde ve ben hala sevmiyorum kırmızıyı...Artık saçımı yandan ayırmışım onun istediği gibi ne fark ederdi ki, göremedikten sonra o. Uzun süre ellemedim bile saçlarımı, sanki sadece ona yapıyordum bu saçları. O gördüğünde beni, güzeldim. O yokken değmezdi hiç bir şeye...İyi kötü günlerim bitiyordu ama tat vermiyordu ona anlatamadığım için. Elim hep telefondaydı. Gördüğüm herşeyi anlatasım vardı. Ve en çok sabah 'günaydın' diyebileceğim birini bulamadığımda hissettim acıyı... Kimseyle dolduramıyordum yerini oysa bir yer edinecek kadar da durmamıştı hayatımda. Neydi şimdi bu alışkanlık mı ? Onsuz da gezmiştim beyoğlunu, onsuz da keşfetmiştim yeni yerler ama şimdi onla gidemiyeceğimi düşündükçe neden bir kesiklik hissediyordum yutkunduğum boğazımda ? "Yaz gelsin yapalım mı.." diye ertelediğimiz her planı iptal ettim. Gidilecek onca yer, o var diye heyecanlandırıyordu beni çünkü. Ada sevdam bile tükenmişti, anlamsız kalmıştı...Anlamı kalmamıştı bir çok şeyin sanki. Ama aslında anlamı kalmasından korkuyordum. Yitirmekten korkuyordum. Anlamlı birer anıya dönüşürlerse geriye dönemem gibi geliyordu. Biliyordum geriye dönüş yoktu ve olmayacaktı ama mucize aramak istiyordum. İçimde bir yerlerde yaşıyordu hep benimleydi ve gitsin istemiyordum. Sanki onu orda tutarsam geri gelir sanıyordum. Sonra... Sonra zor da olsa kabullendim. Ben yoktum onda ve benden gitmek istiyordu...
Unutmam lazımdı! Kavuşmak mümkün değilse neden keşişti yollarımız diye isyan etmemeliydim artık. Çalmayan telefona alışmalıydım. Beklememeliydim bir eylül akşamı tesadüfünü. Elimi tutmasını istemek boşaydı. Kabullenmeliydim o çok sevdiğim gülüşü göremeyeceğimi. Ama bir yandan hiç var olmamışım olmam diğer yandan da bunu bilmeme rağmen hala onu düşünmem acı veriyordu. Her akşam 'bitti' diyordum ama her sabah yine onunla uyanıyordum. Çıkartamıyordum aklımın hücrelerinden ya da kabul çıkartmak istemiyordum. İkilemler içerisinde boğuluyordu ruhum. Delice onu isteyen kalbim, kendini acılara karşı savunmaya almış unut o acı diyen aklım... İnsan nasıl vazgeçer aklından ya da kalbinden ? İmkansız mı onu unutmam ?
İmkansız değildi ama hiç istemedim onu unutmak. Kimseye anlatmadım bunu, anlatamadım. Herkes çabuk toparlanmıştı, atmışlardı şaşkınlıklarını ve bana 'unut', 'boşver' diyebiliyolardı. Değmeyediğini düşünüyolardı, değmeyeceğini. Nasıl karşı durabilirdim onca insana ? Nasıl sizin gibi düşünmüyorum değdi diyebilirdim ? Tek başına devrim yapmak gibi bişiydi bu. Beni anlamalarını istemek bir ütopyaydı. Sustum ben de anlatmadım. Neden bir gün delice onu özlerken diğer gün ondan nefret ettiğimi anlatamadım. Nefret ediyorum desem sevineceklerdi oysa ben üzülüyordum. Ondan nefret edecek kadar onu sevdiğimi düşündüğüm için üzülüyordum. Anlayamazlardı bunu ve ben de anlatamazdım zaten. Herşeyin dönüp dolaşıp bir kısır döngüye vardığını kendim bile yeni fark ederken nasıl anlatabilirdim ki ?
Hapsolmuştum bir kısır döngüye. Bazen unutmalıyım diyordum, düşündükçe sinirleniyor kızıyordum kendime, çekip gidesim geliyordu herşeyi gerimde bırakarak ama sonra tanıdık bir yer, tanıdık bir melodiyle geliyordu maziden güzellikler özlemle kavruluyordum. Hiç bu kadar özlememiştim kimseyi. Zamanında doyamadığımdan herhalde... Hep bir şeyler eksik ve ben bunun özlemi içerisinde yanıp duruyordum. Uzun süre hiç bir fotoğrafa bakamadım bu sebeple. Görürsem kimse tutamazdı beni o hapiste, akar sel olurdum. İstemeden "Seviyorum seni!" diye haykırırdım. Ve sevdiğimi bir kez daha söylersem kendime, herşey değişecekti. Ben kendimi dizginleyemiyecektim. Oysa içimden bir yandan kendimi yatıştırmaya çalışıyordum. Bir sabaha onsuz uyanacaksın diyordum. Ama diğer yandan da biliyordum ki onsuz uyandığımı düşünüp mutlu olurken bile aslında onu düşünücektim ve bu kısır döngü böyle devam edecekti. Belki diyordum böyle mutlu olayı öğrenebilirim.
Öğrendiğim bir şeyler de var bu geçen zamanda. Artık kısır döngülerimin sayısı azaldı. Telefona bakmayı kestim nicedir.Saçlarımı yine yapar oldum. Hatta kestirdim bile. Küt yaptım. Yeni bluzlar aldım kırmızı olmasalarda.Yeni planlar yaptım tek kişilik. Beklemiyorum eskisi gibi çünkü kabullendim. Zor oldu ama en önemli kısmı atlattım. Hala özlüyorum ve hala seviyorum ama artık döner mi diye düşünmekten uykularım kaçmıyor. Ve artık içimden özgür bıraktım onu. Seviyorsa özgür bırak dönerse senindir martavalında da değil gözüm çünkü artık biliyorum ki dönecekse zaten gitmezdi hadi gitti diyelim dönecekse döner zaten ben beklerken yorulup karşılayamazsam daha mı iyi? Korkmayın dönmedim başa. Bu bir döngü değil! Sadece onu özgür bırakırken bile içimdeki kız hala eylül tesadüfü bekliyor. Bu kadarını da çok görmüyorum kendime. İşte bu yüzden yine kimseye anlatamıyorum derdimi biliyorum çünkü size göre hala işe yaramaz bir noktadayım. Oysa kendim için büyük bir adım attım!
Sonunda öğrendim; sevmek başka beklemek başka... Mesela bugünü seviyorum ama bugünden bişiy beklemiyorum. Mesela onu seviyorum ama ondan bişiy beklemiyorum. Bir gün belki sevmeyi de bırakıcam ama yine de bişiy beklemiyeceğim...Sadece bir eylül akşamı tesadüfünü bekleyeceğim o kadar! Onu da çok görmeyin bana ...
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
Dikkat Kuzey Kutbu
Peşindeyim
-
10 Yaş7 yıl önce
-
-
-
Bir Göçmen Kuşum Ben11 yıl önce
-
-
Taşındık!11 yıl önce
-
Taşındık!11 yıl önce
-
-
Önce Prospektüsü okuyunuz !14 yıl önce
-
Sobe!
